swildens.net

Om 8 uur opgestaan ontbeten en de rest van de spullen ingepakt. De caravan schoongemaakt en om 10 uur vertrokken richting Duitsland. Als we net op weg zijn krijgen we een smsje van Mireille hoe ver het is naar Geneve en hoe laat Carin aangeeft dat we er zijn. We sms-en terug dat dit ongeveer 2 uur rijden is. Daarna gaat het sms-en verder over Freiburg, waar zij de hele dag zullen blijven en als we dat willen op ons wachten. We antwoorden dat we daar ongeveer tussen 4 en 5 uur aan zullen komen. Dit wordt half vier. We spreken af dat we de auto neerzetten in garage P13, daar staan Jan, Mariannne, Mireille, Stefan en Lisa ook. Daarna hebben we met z’n allen op een groot plein iets gedronken en zijn naar Schonach vertrokken.

Ik wilde rechtsaf, dat zei Carin, en Jan wilde linksaf. Dus wij erachteraan ook linksaf. We hebben heel Freiburg gezien en op een gegeven moment even ge-smst dat Carin het schuim op haar lippen stond. Want we reden steeds meer kilometers bij Schonach vandaan. Na een tijdje rijden was het inmiddels van 67 km naar huis 80 km geworden. Zijn wij voor gegaan tot we heel snel achter elkaar 2 wegomleggingen kregen en toen wist Carin het ook niet meer.

Mireille en Jan dachten dat ze het wel weer wisten. Zijn met behulp van onze kaart weer voor gaan rijden, Carin had het spoor inmiddels ook al weer gevonden. We reden toen ook in één keer goed naar het appartement. Hier aangekomen hebben we even iets warmers aangetrokken want het is hier iets kouder dan in Frankrijk. Wij liepen in korte broeken en hier moeten we dus lange broeken aan.

Mireille en Stefan hebben een leuk hutje gevonden waar we kunnen eten, we kunnen lopen zeggen ze. Inderdaad: er hangen niet ver van het appartement vandaan bordjes met de naam van het restaurant die we trouw volgen. Het is maar 300 meter zegt Stefan maar het zijn wel 300 erg lange meters want het restaurant vinden we niet. Na het te hebben gevraagd bij een verbaasde boerin blijken we weer terug te moeten naar boven en een heel smal paadje te moeten nemen langs de bosrand weer naar beneden. Eindelijk gevonden en heerlijk gegeten. Daarna weer terug. Dat moest natuurlijk via een kortere weg kunnen. Dwars door weilanden en over een hek. Een hek met prikkeldraad en schrikdraad. Veel geschreeuw en gelach, we dachten dat Marianne taxi riep in plaats van mijn tassie terwijl ze vast bleef zitten tussen de diverse hindernissen. Daarna het bed in de kamer opgemaakt. Dit bed was zo groot dat Daan, Ilse en ik er met z’n drieen in konden slapen. Wat wel lukte maar we hebben geen van 3-en lekker geslapen want het was zo hard als beton.