Vandaag is het de bedoeling om naar de Zwitserse kant van de Bodensee te gaan. Jan wilde ook naar Schaffhausen om daar het begin van de Rijn te zien. Vroeg opgestaan en vroeg op pad aangezien het ongeveer 100 km rijden is en we nog wat aan de dag wilde hebben.
Bij de grens Duitsland – Zwitserland werden we gevraagd naar onze paspoorten alleen waren we die van ons vergeten! Ze zaten nog in Ilse haar tas op de tafel in het appartement! Gelukkig maar dat we bij heenreis aangehouden werden en niet op de terugreis, wellicht konden we dan Duitsland helemaal niet meer in.
Omgedraaid dus en een nieuw plan maken. Op naar Konstanz, zo’n 50 km verder. Deze stad heeft een Duits en Zwitsers deel dus we moesten oppassen.
Prachtige stad aan de Bodensee en we vielen met ons neus in de boter want het was prachtig weer. Vollop zon. We hadden de auto bij een P&R gezet buiten de stad en met de fiets de stad in gegaan. De bedoeling was om het meer om te fietsen (voor een deel). Eerst even wat gedronken op een leuk binnenplaatsje en daarna begonnen met fietsen.
Opvallend hoeveel fietsers er waren in de stad. Het is natuurlijk redelijk vlak dus bij de bevolking is fietsen ook populair en er waren dus genoeg fietspaden e.d.
Gefietst om een stuk landtong door de stad heen waar we al snel bij een veerboot naar de overkant uitkwamen. Daan wilde graag op de boot dus wij naar de andere kant. Daar een kilometer of 6 westwaarts gereden tot we bij een klein dorpje uitkwamen met allerlei terrasjes. Hier wat gaan drinken omdat we in de verte donkere wolken aan zagen komen en we geen zin hadden dit op ons dak te krijgen.
Maar goed dat we gestopt waren want na een half uurtje stak er een storm op die ik nog nooit zo heb meegemaakt. Van het ene op het andere moment vloog alles om je oren heen. Het strandje voor het terras zat vol maar binnen een paar minuten was iedereen gevlucht voor het geweld. Heel bizar die wind.
Toen na ongeveer een uur de wind was gaan liggen zijn we weer naar de grote veerpont teruggefietst omdat het ernaar uitzag dat dit niet de enige bui was wat langs zou komen.
Tijdens de overtocht zagen we al weer donkere wolken overtrekken en alsof de duvel ermee speelde: op het moment dat we aanlegden begon het als een waanzinnige te hagelen. Hagelstenen zo groot als knikkers sloegen met een enorme vaart neer. De hagel ging over in een enorme regenbui. In de tijd dat ik met de fietsen van de boot ging (ongeveer 50 meter) was mijn hele broek zeik en zeiknat. Daan vond het allemaal wel interessant, tegen Marianne wist ie te vertellen dat er hagelslag uit de lucht kwam…
Daar stonden we dan doorweekt onder een afdakje. Het zag er niet naar uit dat het nog op zou klaren dus Marianne had het plan gevat onze fietsen te laten staan en met de bus naar de auto te gaan. Een vriendelijke buschauffeur had ons uitgelegd hoe we moesten overstappen etc. Een enorme drukte in de stad, door het noodweer stonden alle wegen vast en de brandweer reed af en aan. De bus deed er een tijdje over en wij moesten eenmaal bij de auto nog terug om de fietsen op te pikken.
Om een lang verhaal kort te maken: we hebben er ongeveer 2.5 uur over gedaan om naar de auto te komen, terug de stad in voor de fietsen en er weer uit richting huis. Alles zat vast, heel veel bomen waren over de weg heen gevallen dus het verkeer was een “beetje” verstoord.
Rond een uur of 9 in Villingen aangekomen waar we gegeten hebben, waren we wel aan toe. Ongeveer om 11 uur thuisgekomen en als een blok in slaap gevallen.