swildens.net

Gisteren zag het er niet zo rooskleurig uit. We gingen op pad naar “Ile de Noirmoutier”, een (schier) eiland zo’n 30 km boven onze stek. Staat een behoorlijke wind dus vlieger mee!

Aangekomen bij een tussenstop aan zee werden we gezandstraald. Marianne had haar zeer exclusieve T-Mobile strandluchtbed meegenomen dus eerst de longen daar helemaal op losgelaten. De vlieger gaf wat startproblemen maar na een tijdje hadden we de slag te pakken. Als je met zo’n wind een vlieger niet in de lucht houden kan overigens, tjsa: dan geen vlieger waardig. Onze heeft echter een apart model die erg zenuwachtig reageert.

Daan heeft ook (zeer goed) gevliegerd, alleen met stijgen moest ik hem helpen. Tim had de meeste lol toen Daan theatraal op het luchtbed ging vallen, en vallen, en vallen, etc.

Lekker uitgewaaid op dat strand dus, de zon was ondertussen zo gaan schijnen dat meerdere van ons verbrandde huid hadden bleek ‘s avonds. Met een stralende blauwe lucht vertrokken we verder noordwaarts om bij L’Epine wat te drinken en een ijsje te eten.

Met eb kun je van dit eiland af via een weg die dan droogligt, leek ons wel geinig hierover te rijden. Wist niet helemaal wat ik me voorstellen moest. We kwamen aan om kwart over 5 en toen bleek dat de weg net een paar minuten open was dus we hadden mazzel. In een lange stoep over de weg gereden, allemaal Fransen die uitstappen om mossels te “plukken”. Lijkt wel of ze niks te eten kunnen kopen hier. Zover je kijken kan auto’s aan de kant en Franse families volledig bepakt en bezakt als professionele vissers. Gekkenhuis.

We vragen ons af wat er gebeurd als je na een paar uur vissen je auto instapt met het water al stijgend en je auto start niet?

Besloten is om vanavond uit eten te gaan in “St Jean-de-Monts”, wij waren hier eerder geweest deze vakantie en er leken genoeg eettenten hier voorradig om makkelijk een keus te maken. Eerst over de boulevard gelopen en door de winkelstraten. Die laatste waren een beetje eentonig want eigenlijk alleen touristenhandel. Hier waren we dus snel uitgekeken.

Even op het strand wat gedronken waar Tim ons (vooral Ilse) trakteerde op een waanzinnige tandenluier, wat een feest de laatste dagen!

Bij een soort piratenrestaurant gaan eten. Voor het eerst hier mosselen gegeten, dat beviel zeer goed. De rest hadden ook lekker eten kunnen bestellen alleen het wachten op het toetje was een ramp, waardoor we eigenlijk dit af wilden bestellen. Ze zeiden echter steeds dat het eraan kwam, dus dan wacht je maar weer. Uiteindelijk kwam het maar voor Daan het verkeerde… Grrrr. Geen fooi dus hier.

Tim slaat bij het eten, of welke gelegenheid dan ook, de hele boel kort een klein. Niks blijft voor zijn grijpgrage handjes veilig. Iets hoeft maar in zichtveld te staan en hij heeft het al gepakt of weggegooid. Zijn we van Daan niet gewend. Die kon je rustig voor een tafel met spullen zetten en na 3 uur stond het er nog. Nu is na 3 minuten alles eraf. Leuk hoe verschillend die 2 eigenlijk zijn.

Laat via de kust teruggereden naar de camping.

Vandaag had 1 constante tot een uur of 8 in de avond: regen, motregen, miezerregen en nattigheid. Wat een ellende.

Daan wilde perse vanochtend nog een croissant maar we hadden niet meer. Dus op voorstel van Marianne was Daan weer naar de winkel gegaan voor 1-tje. Geld mee en Daan op de fiets. Het duurde en duurde maar voordat ie terugkwam. We dachten dat ie ergens was gaan spelen of zo maar we kijken om en daar komt Daan aan met een pain! Op papier klinkt het niet grappig maar we zaten zo te mieren over waar die bleef met zijn croissant en we zien op het volgende moment Daan stoeien met een stokbrood en zijn fiets. Wij dus hard lachen maar Daan vond het helemaal niet grappig: opeens rolde er dikke tranen over zijn wangen. Hij had zo’n verdriet. Een gevoelig jongetje toch.

Eerst een poging in het dorp om wat te ondernemen maar dat werd geen succes. Het werd ff droog dus we dachten naar een maisvelddoolhof te gaan in de buurt toen we aankwamen echter plensde het weer voluit dus op naar de volgende (nu overdekte) attraktie in de buurt: miniatuurstad in Brettignolles-sur-mer. Waren net op tijd want tegen de tijd dat we eruit waren stond er een behoorlijke rij in de regen te wachten tot toegang. Was een soort tentoonstelling van huisvlijt van een echtpaar die allerlei oude gebouwen en gebruiken in miniatuur omgezet hadden. Mooi gemaakt, leukste voor Daan was als om de 10 minuten het “nacht” werd en alle lichtjes aangingen. En de trein natuurlijk die erdoorheen reed.

Hierna naar de LeClerc uit arremoede, dat idee hadden meer mensen want het was drukker dan Disneyland. Wat een vakantiemensen op zoek naar vertier tijdens de buien! :) Dus maar gezellig gemaakt in de caravan naderhand, gelukkig hebben we die en geen tent. Nu zaten we tenminste lekker.