swildens.net

Daan is jarig! En dat gaan we vieren. Daan heeft een paar hele mooie kado’s gekregen bij het ontbijt. Een ochtendkoor van Doris, Puck en opa en oma Swildens met een verstopt kado: de B-Daman. Een mooie waterbaan van opa en oma Ficke met sluis en al. Ook nog een piano met bladmuziek (zeer verslavend: Ilse en ik maken de batterijen zowat op) van hun. Een megawaterpistool van Mireille, Stefan, Lisa en Niels. En van zijn papa en mama een lang gewenste racebaan. De plek mooi versierd en bezoek van Max, zijn zusje en zijn papa en mama. Ook zij hadden een kado: een stoere monstertruck. De taart bestond voor het merendeel uit marsepein dus Daan was alleen al daarom in zijn nopjes. We hadden ook een lekkere tarte-tatin (?), alles ging er goed in. Meteen de waterbaan opgebouwd, vooral papa Max verloochende zijn technische achtergrond niet. Water erbij en: lol.

Natuurlijk in de middag weer lekker naar het strand. ‘t Is zo mooi weer, hier moeten we van profiteren! Met de kids een zandrenspel (soort menselijke trefbal) gespeeld. Ik weet niet wie er moeier van werden: “wij” of “hun”… Tim vind zand nog steeds niks, steentjes wel: die moeten we steeds uit zijn mond halen :)De hele kleintje eet hij zelf op, bij Bas en bij Ilse al een keer gebeurd.

Jan en Marianne zijn in de middag nog wat boodschappen gaan doen voor thuis (wijn e.d.) en ‘s avonds zijn we voor eten naar Sion gereden in de veronderstelling (van mij) dat daar heel veel restaurants waren. Mhhhh, 2 dus. Een couscous toko en een pizzeria. Pizzeria dus, de couscous zag er niet zo bonbon uit.

Prima gegeten verder, alleen Tim kreeg het zover om onder de kinderstoel uit te komen en bleef hangen met zijn hoofdje (die wij tegen die tijd wel al met 3 man ondersteunden). Tsja, Tim is “ietwat” bewegelijker dan we van Daan gewend waren. Nu horen we van mensen dat Tim zo’n lekker rustig kindje is, dus we zijn gewoon niks gewend.

Overigens eet Tim als een bootwerker: er zijn dagen dat je er zowat alles in kan stoppen en dan eet ie alles met smaak op. Bij bepaald eten begint ie zelfs te schateren als ie het ziet. Eerlijkheidshalve betreft dit laatste vooral koekjes en flesjes limonade.

Jan en Marianne namen de rekening op als afscheidskadootje. Hun laatste avondje hier alweer. Gaat snel maar was wel gezellig!

Enige hilariteit, pijnlijke ontmoeting, spanning en sensatie laat op de avond overigens: we hadden de auto op het terrein gezet omdat Tim sliep en die wilden we niet wakker maken (de auto zetten we normaal gesproken bij de grote parkeerplaats neer buiten het terrein). Ik had echter de skelter van Daan ietwat onhandig geplaatst in de buurt van de auto. Ilse ging als laatste nog naar het washok, langs de auto lopend struikelde ze over de skelter en viel ze lelijk neer. Een getier en geschreeuw van jawelste. “Welke randdebiel zet die skelter nou zo neer?!” Ik lag in het bijtentje met Daan (Jan had na een week bivakkeren wel een echt bed verdiend dus ik wisselde met hem) en besloot mijn mond even te houden. Kon er toch niet uitkruipen, had er al 10 minuten over gedaan *in* de tent te komen. Daan reageerde verschrikt op het kabaal, hem kon ik tenminste nog geruststellen dat het niet zijn fout was. Morgen vertel ik wel aan Ilse wie die skelter daar gezet heeft…