swildens.net

Niet veel gedaan vandaag tot 4 uur ‘s middags… Toen zijn Daan en Ilse gaan boom- en obstakelklimmen even verderop. Het is een heel parcours met verschillende gradaties van moeilijkheid.

Het terrein ligt in het bos (duh!) met allerlei hindernissen ertussen gespannen: tokkelbanen, slingertouwen, netten, etc. Vanwege Daan zijn lengte mag ie op de 2 lichtste banen. Licht is in dit geval sarcastisch want er zaten pittige dingen tussen zo te zien. De zwarte baan was het moeilijkst, die zat hoog in de toppen. Mij niet gezien… Daan mocht de witte en gele baan gebruiken.

Eerst werd je aangetuigd met een klimharnas met 2 klikhaken en 1 glijhaak (weet niet de officieële alpinistenbenaming hiervoor), hierna wordt je “gebrieft” op een kleine baan met alle typen obstakels in het klein om te oefenen. Daan moest halverwege deze baan, ondanks het 3x vragen van Ilse, toch nog naar het toilet. Ik zag hem al stuiteren tijdens de briefing en zag het al een beetje aankomen. Dus eerst weer naar de leiding om het harnas te verwijderen, plassen en het harnas weer aankrijgen en langs een begeleider om te zien of het harnas goed zat. Ja, wat een stress op vakantie (voornamelijk voor Ilse en mij).

Je moest het hele parcours steeds met 1 lijn vastgehaakt zitten aan de veiligheidkabels, dus het was steeds wisselen van lijn. Dit maakt het natuurlijk buiten veiliger ook wat echter. Alle jonge kinderen hadden in het begin wat moeite met welke haak ze waaraan vast moeten maken. Die spanning op die koppies was wel schattig om te zien.

Het is natuurlijk, ondanks de grootte van het park, af en toe wel wachten op je voorgangers die al dan niet vlotter of langzamer gaan maar dat vonden Ilse en Daan volgens mij niet heel erg. Kun je rustig bekijken wat je gaat doen. Daan vond de tokkelbanen natuurlijk het spannendst, ziet er ook het spectaculairst uit. Paar leuke foto’s en video kunnen schieten van het avontuur van onze 2 helden.

In het midden van 1 van de banen zat 1 obstakel die voor Daan blijkbaar een brug te ver was. Weet nog niet helemaal waarom hij daarop vastliep maar alleen met Ilse haar bemoedigende woorden (“Kom op! Schiet toch eens op!”) en haar hulp was dit stukje baan te doen. Moet Ilse toch eens uitleggen dat deze bemoedigingen niet echt helpen met een Swildens in nood.

Hierna gingen beide als een sneltrein over de baan heen: inklikken en wegwezen. Hierna hebben ze nog een (makkelijkere) baan genomen, je mocht 2,5 uur klimmen dus je hebt redelijk de tijd om bijvoorbeeld 2 keer een baan te doen. Ligt er een beetje aan natuurlijk hoeveel man je voor je hebt.

Daan was ‘s avonds helemaal trots en vol van het avontuur. Ilse begon her en der wat spierpijn te krijgen. Volwassenen hebben natuurlijk een beetje het manko dat ze wat meer moeten “buigen” om langs kabels e.d. langs te komen. Kinderen lopen er zo onderlangs en hebben een betere gewicht/spier verhouding. Misschien is het ook zo dat volwassenen anderen “gevaren” zien dan kinderen.

Tim en ik hebben alles van onderen kunnen gadeslaan. Het bezoekerspad loopt onder de banen door. Na 2 uur vond Tim het echt welletjes en had ik wat meer moeite hem bij me te houden (hij wilde steeds naar Ilse toe door onder de afzettingen te kruipen. Maar volgens mij keek Tim zijn ogen ook wel uit met al die rare apen in de bomen.

Volgende week mag Daan nog een keer, zo mooi vond hij het. Maar nu mag ik mee van Ilse… Ben benieuwd of er nog wat bomen blijven staan met mijn gewicht aan de touwen…