Na de week dat Daan en ik in Frankrijk waren viel het me op dat Tim, die voor de vakantie maar een beetje zat te rommelen met puzzels, nu ze 1-2-3 in elkaar draait. Blijkbaar is er een klik geweest qua inzicht dat ie ze nu (sommigen zelfs van de achterkant gezien) heel snel af heeft.
Je moet bij een 2e zowiezo af en toe echt erbij stilstaan wat er allemaal gebeurt. In de hektiek van het gezin wil je nog wel eens zaken niet zien of missen. Gewoon een half uurtje ‘echt’ opletten wat ie allemaal kan geeft verrassende resultaten. Bijvoorbeeld: met Daan praten we “gewoon” en met Tim wil je nog wel eens de boel simplificeren om e.e.a. duidelijk te maken. Maar als je dan goed hoort wat ie allemaal al uit zichzelf zegt in zinnen. Je gaat ervan uit dat ie alleen nog maar een paar woorden bijelkaar rapen kan maar dat stadium ben je dan ook geruisloos voorbij.
En Daan ontwikkelt zich natuurlijk ook nog steeds. Komt ie opeens met de naam voor wortels van een paddestoel en weet ie het een week later nog. Ik wist het niet meer na 5 minuten. Daan leert ook maar steeds bij.
Bij tijd en wijle zijn die 2 behoorlijk aan elkaar gewaagd waarbij Daan geregeld het onderspit delft. Waarschijnlijk ook omdat ie aanvoelt als ie gaat paardje rijden op de rug van Tim dit niet lang goed kan gaan om maar eens een dwarsstraat te noemen. Andersom trekt Daan Tim wel ontzettend op. Daan had natuurlijk niet zo’n rolmodel maar Tim nu wel. Alles wat Daan doet wil Tim ook of in ieder geval proberen.