Voor ons een weekend in Eerbeek en voor de kinderen een week hier. Met Mireille, Stefan, Jan en Marianne en de kinderen natuurlijk. De kinderen blijven deze vakantieweek bij opa en oma, wij dus alleen dit weekend. Gisteren aangekomen en Daan en Lisa waren meteen niet meer van het springkussen af te krijgen. Niels en Tim maakten continue het park onveilig met hun tractoren. Zonnetje schijnt lekker en de vooruitzichten zijn goed dus dat buitenspelen komt wel goed de komende dagen.
We hebben tot laat in de avond buiten kunnen zitten terwijl de kinderen het park aan het ontdekken waren. Het is een wat ouder park van Landal wat als voordeel heeft dat het ruim opgezet is en het ligt er midden in het bos. Wij hoeven maar 10 stappen te verzetten en daar begint het bos al. Veel te doen voor kinderen al hebben ze denk ik weinig nodig om deze week door te komen. De indoor tennisbanen zijn nu ingericht à la Tunfun met allemaal toestellen en klimrekken. Buiten is een springkussen die Daan en Lisa al onveilig gemaakt hebben.
Beetje aan gerommeld met in- en uitladen van de spullen en het inrichten van het huisje. Verder niet veel gedaan op de aankomstdag. Mireille, Stefan, Ilse en ik slapen in een ander huisje die we voor dit weekend gehuurd hebben. De kinderen en grootouders in het “hoofdhuis”. Was laat totdat het laaste kind sliep gisteravond: het is ook allemaal zo anders en spannend voor ze.
Vanochtend waren we redelijk op tijd wakker geworden in de dependance en na het ochtendritueel richting de kinderen gegaan voor ontbijt en plannen maken voor de dag. Kinderen waren niet heel buitengewoon vroeg wakker geworden en toen wij aankwamen was opa met de kinderen het bos in om dieren te spotten. Brood gehaald en ietwat provisorisch ontbeten. Het huisje is voor 6 personen waar we nu met zijn 10-en eten dus een beetje inschikken.
Mireille en Ilse hadden gisteren fietsen gehuurd voor ons dus we gaan op de fiets een toer maken. Mireille was sinds haar verjaardag op 2 mei een picknickmand rijker en die was mee, afgevuld met proviand voor onderweg. Fietsen valt ietwat tegen hier met behoorlijk wat heuvels. Als je hier een week zit merk je het waarschijnlijk niet eens maar op een vreemde fiets ging het nog niet helemaal lekker.
Lisa en Daan op hun eigen fiets, Niels en Tim in zitjes reden we door het landschap. Het is de Veluwe dus mooie bossen. Fietspaden hier in de omgeving zijn wel wat smal dus bij tegenliggers is het een beetje uitkienen om niet met de handvatten in elkaar te komen. Neergestreken bij een kruising met een tafel zodat we de mand konden nuttigen. Of in ieder geval de inhoud hiervan.
Wordt veel met en op paarden gereden hier, niet alleen merkbaar aan de vijgen op de weg maar je ziet ook veel huifkarren en ruiters op de route. Met enthousiasme ontvangen door Niels en Tim natuurlijk: “PAAAAAAARD!”. Weer terug op de fiets kwamen we in een dorpje uit met bij de eerste kruising een terras en een speelveldje voor de kinderen. De zon is lekker warm dus dat was te aantrekkelijk om voorbij te fietsen.
Met de kinderen spelend in de zandbak en bij de glijbaan hebben wij zo 2 uur lekker kunnen zitten in de zon. Ik heb zelfs een biertje gedronken: nou, dan moet het wel gezellig zijn of anders worden :)
We wilden de kleinsten wel vanmiddag naar bed brengen, vanavond wordt het toch weer laat en anders worden ze zo brak, dus de boel weer opgepakt voor de terugrit. Hemelsbreed zitten we niet zover van het park af dus we dachten binnen no-time weer terug te zijn. Dat liep wat anders.
De weg werd al snel een boerenpad die overliep in een soort van fietspad die overging in een zandpad. De kaart was ietwat onduidelijk over wat we tegen zouden komen. Na een stukje slippend over een zanderig paadje te rijden stond daar opeens een hek met daarachter een “sprengen” of “sprangen”, een klein beekje die je met een trappetje bereiken. Wij met alle bepakkingen (dus fiets met picknickmand, Tim bij Ilse op fiets en Niels bij Jan) afgedaald en na de beek weer omhoog in de hoop dat hierachter een fietspad lag. Dat fietspad lag er niet maar wel een soort van ruiterpad.
Iedereen slippend en glijdend over de paden door het mooie landschap, al hadden we daar met hier en daar een vloek en een krachtterm niet altijd oog voor. Het voor ruiters uitstekende ruiterpad bleek voor normale fietsen niet helemaal het juiste dekor. Mireille had op een gegeven moment de fiets van Lisa op haar stuur en Lisa zat op de stang bij Stefan. Na het ruiterpad kwam het zanderige wandelpad, dus ook al niet makkelijk te begaan.
Het moet een mooi gezicht zijn geweest voor de wandelaars en mountainbikers die we af en toe tegen kwamen: een paar idioten uit de Randstad die met stadsfietsen het landschap bedwongen. Glippend en glijdend over de paden.
Na een paar mooie beklimmingen en afdalingen gloorde daar plots in de verte iets op wat leek op een weg. Met hernieuwde energie over de bospaden gestuurd met licht aan het einde van de tunnel. Bij de weg aangekomen stonden de wegwijzers al klaar om ons naar het park te wijzen dus we hadden de enerverende rit er weer op. Geen route die je opzoekt uiteindelijk maar wel weer grappig om mee te maken. Ik pest Jan er dan mee dat ie de verkeerde weg van de kaart gekozen heeft, dit hoort een beetje bij de folkore: Jan en Ilse kiezen de weg en de rest gaat er commentaar gevend achterna. Niks zegt dat als wij de weg gekozen hadden dit beter gedaan hadden… Uiteindelijk kom je met een leuker verhaal thuis :)
De dames zijn nu, heel rolbevestigend, boodschappen doen voor vanavond. Jan en Stefan zijn met Lisa en Daan naar het zwemparadijs getogen en ik zit in het zonnetje dit op het terras te schrijven. Tim en Niels liggen te slapen (Tim na enige moeite en na weer een plas op het potje: gaat met vlagen maar wel steeds vaker). Lekker rustig nu voordat iedereen zijn weg weer vindt naar huisje 268 in Coldenhoven.
Vanavond lekker buiten gegeten met de grill. Prima uit te houden zo. In de avond zijn Tim en Niels in bad gegaan en die maakten er een hele show van. Gillen en schreeuwen van plezier. Tim ging zelfs zijn haar wassen: hoeven wij niet te proberen zonder huilpartijen. Misschien moeten we het hem zelf laten doen.
In slaap vallen ging de kinderen niet zo goed af maar dat maakt in een vakantie niet uit.
PS: Daan wordt een wijs mannetje. Stefan stond te zuchten en te puffen (net als ik) om een heuvel op te komen. Daan kwam fietsend langs met de geruststellende woorden: “Ja, Stefan. Zo is het leven.” :)