swildens.net

Een soort pre-verjaardagskado voor Ilse gisteren. Ilse vertelt me al jaren dat haar grootste angst is met een auto te water te raken. En dit is alleen nog maar erger geworden sinds we kinderen hebben natuurlijk. Dan heb je niet meer alleen voor jezelf te zorgen…

Nu kwam dit weer naar boven borrelen toen ik een kado voor Ilse haar verjaardag aan het bedenken was en tegen een artikel opliep over dit onderwerp. Tijdje moeten zoeken naar aanbieders die a) binnenkort een cursus in de planning hadden en b) een beetje in de buurt dit organiseerden. Via Reddings Team Amsterdam (http://www.rtamsterdam.nl/) erachter gekomen dat zij zondag een training hadden in Laren. Een telefoontje naar het zwembad daar en de afspraak was gemaakt. Ilse was toen wat minder onder de indruk van mijn plannetje: toen ik haar vertelde om 25 mei vrij te houden zei ze meteen: “Oh nee, dat doe ik niet!”. Had ik toch iets anders ingeschat bij mijn stoere dame. Maar naarmate de datum vorderde des te minder maakte ze zich zorgen volgens mij.

Gisteren dus na het judo examen van Daan naar Laren afgereisd met Daan en Lisa. Ik wist niet precies wat ik verwachten kon dus we hadden ad hoc geregeld dat Tim mee ging naar Mireille. Na de cursus zouden we Lisa dan weer thuis brengen en Tim oppikken. Voor hetzelfde geld ziet het er heel dramatisch uit voor een 2-jarige en wil ie nooit meer het water in.

Ze hebben geen tribune bij De Biezem in Laren dus we moesten om te kunnen kijken mee naar het bad zelf. Is alleen maar leuker dus niet erg. Alleen een beetje warm daarbinnen :) We waren iets te vroeg aanwezig dus we konden nog mooi even de vorige groep bekijken. Sommigen van die groep wilden echt niet het water in, de angst zat er bij hun heel diep in. Anderen werden erg stil of zaten te trillen. Het lijkt zo makkelijk: de auto waar je inzit lijkt op een invalide-auto maar om erin opgesloten te worden is toch beangstigend en dan vergaat het lachen je wel.

Ilse kreeg eerst een half uur theorie over wat te doen (en wat niet te doen) op de training en voor als het je in het echt overkomt. Lisa en Daan hadden ondertussen al hun shirt uitgetrokken om een beetje koel te blijven en vermaakten zich wel langs de kant.

Ilse haar groep kwam naar buiten zetten en wachten op hun beurt. Ilse zag er nog steeds redelijk relaxt uit: op zich hoeft zij zich na 18 jaar waterpolo niet zo druk te maken om het water terwijl anderen wellicht minder zwemervaring hadden. Hoe beter je je voelt in het water, des te “makkelijker” wordt deze oefening natuurlijk… Maar toch…

Ze kon in ieder geval nog wel lachen (klikken op foto voor grotere versie):

Ik was ondertussen gevraagd of ik wilde helpen met het slepen van de auto van de ene naar de andere kant van het zwembad. Is nogal zwaar namelijk en lastig om vol te houden: nat touw maakt het ook pijnlijk… Ik heb 7 brandblaren op mijn handen na 20 keer het touw aangetrokken te hebben. Maar het was wel leuk! Lisa en Daan hielpen me om het touw steeds netjes op de kant te leggen. De mannen bij het begin van de baan hadden het moeilijker: die moesten de auto om klaar te zetten deze optillen aan het touw.

Toen Ilse aan de beurt was natuurlijk het touw het touw gelaten en ging ik met fotocamera in de aanslag het moment vastleggen. Je stapt samen met een instructeur in de auto en hier vraagt hij nog of je bepaalde zaken weten wilt of dingen die hij van je moet weten. Hierna geeft hij een seintje naar de mensen op de kant die de auto los moeten maken zodat de auto van de kleine verhoging richting midden van bad rijdt. Al vrij vlot loopt de auto vol en als de bodem van het bad sterk daalt wordt er gestopt met voortrekken van de auto en wordt de auto dus in een bepaalde hoek gehouden door het afremmen en moet je eruit kruipen. Je hoofd is ondertussen gepositioneerd bovenaan de auto waar nog een kleine luchtbel hangt van waaruit je je plan gaat trekken en een laatste hap lucht halen kan.

Dan moet je je een weg gaan banen uit de auto. Deur open (Waar is de klink?) en je door het portier wurmen. Om de auto zwemt een snorkelaar en een duiker om de boel in de gaten te houden. Als het misgaat heb je dus deze 2 en de instructeur in de auto om je naar boven te krijgen. In het slechtse geval (paniekaanval deelnemer?) kan met een paar handelingen het dak van de auto gehaald worden en dan ga je zowiezo naar boven eventueel geduwd door de instructeurs. Hand boven je houden om eventuele propellers van boten te detecteren (beter je hand erin dan je hoofd namelijk…) en je kunt weer ademhalen. Wel met een ervaring rijker.

Ilse vond het beter gaan dan ze verwacht had, redelijk soepel was ze weer boven water gekomen. Wel was het moment dat je echt naar buiten moet spannend wat ik begreep (nee: ik ben niet erin gegaan om diverse redenen. Angst was het dit keer eens niet bij me). Je mag 2 keer de auto in per training dus Ilse ging (bijna met een huppeltje) weer de rij in. Anderen hielden het na 1x al voor gezien in de groep maar dat vond ik een beetje dom: zo vaak kun je zo’n situatie niet trainen. Als je er toch bent…

En achteraf bleek dat de 2e run voor Ilse toch heel anders was. Ze vond het moeilijker en maakte zich over andere dingen tijdens de run opeens druk. Ze had ook gevraagd of er een passagier nagebootst worden kon: ze wil graag weten hoe ze de kinderen uit zo’n situatie haalt. Ze zou voor de 2e run de instructeur mee uit de auto moeten trekken. Je moet natuurlijk nooit aan een instructeur vragen slachtoffer te spelen want hij hield zich natuurlijk zoals ze dan behoren te doen: doodstil :) . Een man van 70-80 kilo meetrekken zonder medewerking valt niet mee maar goed om mee te maken want de kinderen bewegen misschien wel maar wellicht de andere kant op en dan wordt het zwaar om ze mee te krijgen.

Hieronder een mooie foto van Ilse tijdens de 2e run (klikken op foto voor grotere versie): net voordat ze het wateroppervlak bereikt…

Concluderend een training die mensen zowiezo een keer mee moeten maken. Al was het maar om je auto eens te bekijken voor vluchtwegen… En complimenten aan het Reddings Team Amsterdam voor de opzet en uitvoering van de training!